Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

To laugh in ridicule

  • 1 rīdeō

        rīdeō sī, sus, ēre,     to laugh: quid rides? T.: hic iudices ridere: semel in vitā: ridentem dicere verum Quid vetat, i. e. jestingly, H.: ridetur ab omni Conventu, there is laughter, H.—Prov.: quandoque potentior Largi muneribus riserit aemuli, i. e. in triumph over a lavish rival's gifts, H.: ridere ge/lwta sarda/nion, i. e. laugh on the wrong side of the mouth.—To laugh pleasantly, smile, look cheerful, be favorable: voltu Fortuna sereno, O.: cui non risere parentes, V.: Ille terrarum mihi praeter omnīs Angulus ridet, i. e. pleases, H.; cf. Mixtaque ridenti colocasia acantho, smiling, V.—To laugh at, laugh over: hunc, T.: Acrisium, H.: nivem atram: haec ego non rideo, quamvis tu rideas, say in jest: vitia, Ta.: periuria amantūm, O.: non sal, sed natura ridetur: Ridear, O.—To laugh at, ridicule, deride, mock: nostram amentiam: versūs Enni, make light of, H.: Ridentur mala qui componunt carmina, H.: Peccet ad extremum ridendus, H.
    * * *
    ridere, risi, risus V
    laugh at (with dat.), laugh; ridicule

    Latin-English dictionary > rīdeō

  • 2 rideo

    rīdĕo, si, sum, 2 ( dep. collat. form ridetur, Petr. 57, 3; 61, 4), v. n. and a. [Bœot. kriddemen for krizein gelan, orig. form krid j emen].
    I.
    Neutr., to laugh (cf. cachinnor).
    A.
    In gen.:

    numquam ullo die risi adaeque Neque hoc quod reliquom est plus risuram opinor,

    Plaut. Cas. 5, 1, 4:

    risi te hodie multum,

    id. Stich. 1, 3, 89:

    ridere convivae, cachinnare ipse Apronius,

    Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62:

    M. Crassum semel ait in vitā risisse Lucilius,

    id. Fin. 5, 30, 92:

    cum ridere voles,

    Hor. Ep. 1, 4, 16.—With si: ridetque (deus), si mortalis ultra Fas trepidat. Hor. C. 3, 29, 31; so id. Ep. 1, 1, 95 sq.; 1, 19, 43; id. A. P. 105: ridentem dicere verum Quid vetat, while laughing, i. e. in a laughing or jesting manner, id. S. 1, 1, 24; cf. Cic. Fam. 2, 4, 1.—With a homogeneous object: ridere gelôta sardanion, Cic. Fam. 7, 25, 1:

    tempus flendi et tempus ridendi,

    Vulg. Eccl. 3, 4.—
    B.
    In partic.
    1.
    To laugh pleasantly, to smile; and ridere ad aliquem or alicui, to smile on one (so almost entirely poet.; syn. renideo): Juppiter hic risit tempestatesque serenae Riserunt omnes risu Jovis omnipotentis, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 1, 254 (Ann. v. 445 sq. Vahl.); cf.:

    vultu Fortuna sereno,

    Ov. Tr. 1, 5, 27:

    ridere ad patrem,

    Cat. 61, 219.—
    b.
    Transf., of things, to laugh or smile, i. q. to look cheerful or pleasant:

    sedes quietae large diffuso lumine rident,

    Lucr. 3, 22:

    tempestas,

    id. 5, 1395:

    argentum et pulchra Sicyonia,

    id. 4, 1125:

    ille terrarum mihi praeter omnes Angulus ridet,

    Hor. C. 2, 6, 14:

    argento domus,

    id. ib. 4, 11, 6:

    florum coloribus almus ager,

    Ov. M. 15, 205:

    pavonum ridenti lepore,

    Lucr. 2, 502; cf.: colocasia mixta ridenti acantho, smiling, i. e. glad, Verg. E. 4, 20. — With dat.:

    tibi rident aequora ponti,

    smile upon thee, look brightly up to thee, Lucr. 1, 8; Cat. 64, 285. —
    * 2.
    To laugh in ridicule, to mock (cf. II. B. 2.):

    quandoque potentior Largis muneribus riserit aemuli,

    Hor. C. 4, 1, 18.—
    II.
    Act., to laugh at, laugh over any thing.
    A.
    In gen. (class.; cf. Brix ad Plaut. Men. 478):

    rideo hunc,

    Ter. Ad. 4, 2, 9; cf. id. Eun. 5, 6, 7:

    Acrisium (Juppiter et Venus),

    Hor. C. 3, 16, 7 et saep.:

    risi nivem atram,

    Cic. Q. Fr. 2, 13, 1:

    joca tua,

    id. Att. 14, 14, 1:

    haec ego non rideo, quamvis tu rideas,

    say in jest, id. Fam. 7, 11, 13:

    nemo illic vitia ridet,

    Tac. G. 19; cf.: perjuria amantum (Juppiter), Tib. 3, 6, 49; Ov. A. A. 1, 633;

    for which: perjuros amantes,

    Prop. 2, 16 (3, 8), 47.— Poet., with obj.-clause:

    Amphitryoniaden perdere Sidonios umeris amictus,

    Stat. Th. 10, 648. — Pass.:

    haec enim ridentur vel sola vel maxime, quae notant et designant turpitudinem aliquam non turpiter, etc.,

    Cic. de Or. 2, 58, 236 sq.:

    tum enim non sal, sed natura ridetur,

    id. ib. 2. 69, 279;

    2, 70, 281: ridetur ab omni Conventu,

    Hor. S. 1, 7, 22:

    ridear,

    Ov. P. 4, 12, 16:

    neque acute tantum ac venuste, sed stulte, iracunde, timide dicta aut facta ridentur,

    Quint. 6, 3, 7:

    quae in mimis rideri solent,

    id. 6, 3, 29.—
    B.
    In partic.
    1.
    To smile upon one:

    quasi muti silent Neque me rident,

    Plaut. Capt. 3, 1, 21; cf.:

    cui non risere parentes,

    Verg. E. 4, 62.—
    2.
    To laugh at, ridicule a person or thing (milder than deridere, to deride):

    ridet nostram amentiam,

    Cic. Quint. 17, 55:

    O rem, quam homines soluti ridere non desinant,

    id. Dom. 39, 104:

    ut dederis nobis quemadmodum scripseris ad me, quem semper ridere possemus,

    id. Fam. 2, 9, 1; cf.:

    curre et quam primum haec risum veni,

    id. Cael. 8, 14, 4:

    versus Enni gravitate minores (with reprehendere),

    Hor. S. 1, 10, 54:

    risimus et merito nuper poëtam,

    Quint. 8, 3, 19:

    nostram diligentiam,

    id. 2, 11, 1:

    praesaga Verba senis (with spernere),

    Ov. M. 3, 514:

    lacrimas manus impia nostras,

    id. ib. 3, 657 al.— Pass.:

    Pyrrhi ridetur largitas a consule,

    Cic. Rep. 3, 28, 40:

    rideatur merito, qui, etc.,

    Quint. 11, 1, 44; cf. id. 9, 3, 101; Hor. Ep. 2, 2, 106; id. A. P. 356:

    rideri possit eo, quod, etc.,

    id. S. 1, 3, 30:

    peccet ad extremum ridendus,

    id. Ep. 1, 1, 9; cf. Quint. 4, 1, 62; Val. Max. 8, 8, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > rideo

  • 3 inrideo

    inridere, inrisi, inrisus V
    laugh at, ridicule

    Latin-English dictionary > inrideo

  • 4 inrideo

    irrīdĕo ( inr-), rīsi, rīsu, 2, v. n. and a. [1. in-rideo] (collat. form irrīdo, ĕre, M. Brutus ap. Diom. p. 378 P.).
    I.
    Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer:

    irrides in re tanta,

    Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33:

    tam aperte,

    id. Phorm. 5, 7, 63:

    Caesar mihi irridere visus est,

    Cic. Att. 12, 6, 3:

    Lemnii irridentes responderunt,

    Nep. Milt. 1, 5; cf.:

    multum irridentibus,

    Tac. A. 1, 8:

    qui irrident, quod, etc.,

    Cic. Off. 1, 35, 128:

    et ille irridens... inquit,

    Suet. Galb. 4:

    irridens respondit,

    id. Tib. 52.—
    II.
    Act., to mock, ridicule, laugh to scorn:

    bonis tuis rebus meas res irrides malas,

    Plaut. Trin. 2, 4, 45:

    venis ultro irrisum dominum,

    id. Am. 2, 1, 40:

    nos,

    Ter. Eun. 5, 7, 17:

    per jocum deos irridens,

    Cic. N. D. 2, 3, 7:

    Romam atque contemnere,

    id. Agr. 2, 35, 96:

    vos ab illo irridemini,

    id. Ac. 2, 39, 123:

    semel irrisus,

    Hor. Ep. 1, 17, 58:

    perpessus es non irridendam moram,

    Plin. Pan. 63, 2:

    quae irrideri ab imperitis solent,

    Cic. Fin. 3, 22, 75:

    irrisam sine honore ratem Sergestus agebat,

    Verg. A. 5, 272:

    vox praeconis irrisa est,

    Suet. Claud. 21:

    tantam irridendi sui facultatem dare,

    Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock:

    me impune irrisum esse habitum,

    Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.):

    admonere,

    Aug. Ep. 5 med.

    Lewis & Short latin dictionary > inrideo

  • 5 irrideo

    irrīdĕo ( inr-), rīsi, rīsu, 2, v. n. and a. [1. in-rideo] (collat. form irrīdo, ĕre, M. Brutus ap. Diom. p. 378 P.).
    I.
    Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer:

    irrides in re tanta,

    Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33:

    tam aperte,

    id. Phorm. 5, 7, 63:

    Caesar mihi irridere visus est,

    Cic. Att. 12, 6, 3:

    Lemnii irridentes responderunt,

    Nep. Milt. 1, 5; cf.:

    multum irridentibus,

    Tac. A. 1, 8:

    qui irrident, quod, etc.,

    Cic. Off. 1, 35, 128:

    et ille irridens... inquit,

    Suet. Galb. 4:

    irridens respondit,

    id. Tib. 52.—
    II.
    Act., to mock, ridicule, laugh to scorn:

    bonis tuis rebus meas res irrides malas,

    Plaut. Trin. 2, 4, 45:

    venis ultro irrisum dominum,

    id. Am. 2, 1, 40:

    nos,

    Ter. Eun. 5, 7, 17:

    per jocum deos irridens,

    Cic. N. D. 2, 3, 7:

    Romam atque contemnere,

    id. Agr. 2, 35, 96:

    vos ab illo irridemini,

    id. Ac. 2, 39, 123:

    semel irrisus,

    Hor. Ep. 1, 17, 58:

    perpessus es non irridendam moram,

    Plin. Pan. 63, 2:

    quae irrideri ab imperitis solent,

    Cic. Fin. 3, 22, 75:

    irrisam sine honore ratem Sergestus agebat,

    Verg. A. 5, 272:

    vox praeconis irrisa est,

    Suet. Claud. 21:

    tantam irridendi sui facultatem dare,

    Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock:

    me impune irrisum esse habitum,

    Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.):

    admonere,

    Aug. Ep. 5 med.

    Lewis & Short latin dictionary > irrideo

  • 6 irrido

    irrīdĕo ( inr-), rīsi, rīsu, 2, v. n. and a. [1. in-rideo] (collat. form irrīdo, ĕre, M. Brutus ap. Diom. p. 378 P.).
    I.
    Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer:

    irrides in re tanta,

    Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33:

    tam aperte,

    id. Phorm. 5, 7, 63:

    Caesar mihi irridere visus est,

    Cic. Att. 12, 6, 3:

    Lemnii irridentes responderunt,

    Nep. Milt. 1, 5; cf.:

    multum irridentibus,

    Tac. A. 1, 8:

    qui irrident, quod, etc.,

    Cic. Off. 1, 35, 128:

    et ille irridens... inquit,

    Suet. Galb. 4:

    irridens respondit,

    id. Tib. 52.—
    II.
    Act., to mock, ridicule, laugh to scorn:

    bonis tuis rebus meas res irrides malas,

    Plaut. Trin. 2, 4, 45:

    venis ultro irrisum dominum,

    id. Am. 2, 1, 40:

    nos,

    Ter. Eun. 5, 7, 17:

    per jocum deos irridens,

    Cic. N. D. 2, 3, 7:

    Romam atque contemnere,

    id. Agr. 2, 35, 96:

    vos ab illo irridemini,

    id. Ac. 2, 39, 123:

    semel irrisus,

    Hor. Ep. 1, 17, 58:

    perpessus es non irridendam moram,

    Plin. Pan. 63, 2:

    quae irrideri ab imperitis solent,

    Cic. Fin. 3, 22, 75:

    irrisam sine honore ratem Sergestus agebat,

    Verg. A. 5, 272:

    vox praeconis irrisa est,

    Suet. Claud. 21:

    tantam irridendi sui facultatem dare,

    Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock:

    me impune irrisum esse habitum,

    Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.):

    admonere,

    Aug. Ep. 5 med.

    Lewis & Short latin dictionary > irrido

  • 7 in-rīdeō (irr-)

        in-rīdeō (irr-) rīsī, rīsus, ēre,    to laugh at, joke, jeer, mock, ridicule: in re tantā, T.: ex muro, Cs.: mihi: inridentes responderunt, N.: periocum deos: vatem, V.: inrideor, T.: procos inrisa experiar, V.: quae inrideri ab imperitis solent: Inrisa sine honore ratis: semel inrisus, made a fool of, H.

    Latin-English dictionary > in-rīdeō (irr-)

  • 8 irrideo

    irridere, irrisi, irrisus V
    ridicule, mock, make fun of; laugh at

    Latin-English dictionary > irrideo

  • 9 inrideo

    to laugh at, mock, ridicule.

    Latin-English dictionary of medieval > inrideo

См. также в других словарях:

  • laugh — verb 1》 make the sounds and movements that express lively amusement and sometimes also derision.     ↘(laugh at) ridicule; scorn. 2》 (laugh something off) dismiss something by treating it in a light hearted way. 3》 (be laughing) informal be in a… …   English new terms dictionary

  • laugh — [laf, läf] vi. [ME laughen < OE hleahhan, akin to Ger lachen (OHG hlahhan) < IE base * klēg , to cry out, sound > Gr klangē, L clangor] 1. to make the explosive sounds of the voice, and the characteristic movements of the features and… …   English World dictionary

  • Laugh — Laugh, v. t. 1. To affect or influence by means of laughter or ridicule. [1913 Webster] Will you laugh me asleep, for I am very heavy? Shak. [1913 Webster] I shall laugh myself to death. Shak. [1913 Webster] 2. To express by, or utter with,… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Laugh — (l[aum]f), v. i. [imp. & p. p. {Laughed} (l[aum]ft); p. pr. & vb. n. {Laughing}.] [OE. laughen, laghen, lauhen, AS. hlehhan, hlihhan, hlyhhan, hliehhan; akin to OS. hlahan, D. & G. lachen, OHG. hlahhan, lahhan, lahh[=e]n, Icel. hl[ae]ja,W Dan.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • laugh — ► VERB 1) make the sounds and movements that express lively amusement and sometimes also derision. 2) (laugh at) make fun of; ridicule. 3) (laugh off) dismiss by (something) treating it light heartedly. 4) (be laughing) informal be in a fortunate …   English terms dictionary

  • laugh someone out of court — see under ↑laugh • • • Main Entry: ↑court laugh someone out of court To prevent someone getting a hearing by ridicule • • • Main Entry: ↑laugh * * * laugh someone/​something out of court phrase if you laugh someone or something out of court, you… …   Useful english dictionary

  • ridicule — [rid′i kyo͞ol΄] n. [Fr < L ridiculum, a jest, laughable (thing), neut. of ridiculus, laughable, comical < ridere, to laugh < IE * wrizd , to avert the face (> Sans vrīda, embarrassment) < base * wer , to turn] 1. a) the act of… …   English World dictionary

  • Ridicule — Rid i*cule, v. t. [imp. & p. p. {Ridiculed};p. pr. & vb. n. {Ridiculing}.] To laugh at mockingly or disparagingly; to awaken ridicule toward or respecting. [1913 Webster] I ve known the young, who ridiculed his rage. Goldsmith. [1913 Webster] Syn …   The Collaborative International Dictionary of English

  • ridicule — [n] contemptuous laughter at someone or something badinage, banter, buffoonery, burlesque, caricature, chaff, comeback, contempt, derision, dig*, disdain, disparagement, farce, foolery, gibe, irony, jab*, jeer, laughter, leer, mockery, mordancy,… …   New thesaurus

  • laugh to scorn — Ridicule, deride, despise, sneer at, laugh at, laugh down, treat with contempt …   New dictionary of synonyms

  • laugh at somebody — ˈlaugh at sb/sth derived to make sb/sth seem stupid or not serious by making jokes about them/it Syn: ↑ridicule • Everybody laughs at my accent. • She is not afraid to laugh at herself (= is not too serious about herself) …   Useful english dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»