-
1 rīdeō
rīdeō sī, sus, ēre, to laugh: quid rides? T.: hic iudices ridere: semel in vitā: ridentem dicere verum Quid vetat, i. e. jestingly, H.: ridetur ab omni Conventu, there is laughter, H.—Prov.: quandoque potentior Largi muneribus riserit aemuli, i. e. in triumph over a lavish rival's gifts, H.: ridere ge/lwta sarda/nion, i. e. laugh on the wrong side of the mouth.—To laugh pleasantly, smile, look cheerful, be favorable: voltu Fortuna sereno, O.: cui non risere parentes, V.: Ille terrarum mihi praeter omnīs Angulus ridet, i. e. pleases, H.; cf. Mixtaque ridenti colocasia acantho, smiling, V.—To laugh at, laugh over: hunc, T.: Acrisium, H.: nivem atram: haec ego non rideo, quamvis tu rideas, say in jest: vitia, Ta.: periuria amantūm, O.: non sal, sed natura ridetur: Ridear, O.—To laugh at, ridicule, deride, mock: nostram amentiam: versūs Enni, make light of, H.: Ridentur mala qui componunt carmina, H.: Peccet ad extremum ridendus, H.* * *ridere, risi, risus Vlaugh at (with dat.), laugh; ridicule -
2 rideo
rīdĕo, si, sum, 2 ( dep. collat. form ridetur, Petr. 57, 3; 61, 4), v. n. and a. [Bœot. kriddemen for krizein gelan, orig. form krid j emen].I.Neutr., to laugh (cf. cachinnor).A.In gen.:B.numquam ullo die risi adaeque Neque hoc quod reliquom est plus risuram opinor,
Plaut. Cas. 5, 1, 4:risi te hodie multum,
id. Stich. 1, 3, 89:ridere convivae, cachinnare ipse Apronius,
Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62:M. Crassum semel ait in vitā risisse Lucilius,
id. Fin. 5, 30, 92:cum ridere voles,
Hor. Ep. 1, 4, 16.—With si: ridetque (deus), si mortalis ultra Fas trepidat. Hor. C. 3, 29, 31; so id. Ep. 1, 1, 95 sq.; 1, 19, 43; id. A. P. 105: ridentem dicere verum Quid vetat, while laughing, i. e. in a laughing or jesting manner, id. S. 1, 1, 24; cf. Cic. Fam. 2, 4, 1.—With a homogeneous object: ridere gelôta sardanion, Cic. Fam. 7, 25, 1:tempus flendi et tempus ridendi,
Vulg. Eccl. 3, 4.—In partic.1.To laugh pleasantly, to smile; and ridere ad aliquem or alicui, to smile on one (so almost entirely poet.; syn. renideo): Juppiter hic risit tempestatesque serenae Riserunt omnes risu Jovis omnipotentis, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 1, 254 (Ann. v. 445 sq. Vahl.); cf.:b.vultu Fortuna sereno,
Ov. Tr. 1, 5, 27:ridere ad patrem,
Cat. 61, 219.—Transf., of things, to laugh or smile, i. q. to look cheerful or pleasant:* 2.sedes quietae large diffuso lumine rident,
Lucr. 3, 22:tempestas,
id. 5, 1395:argentum et pulchra Sicyonia,
id. 4, 1125:ille terrarum mihi praeter omnes Angulus ridet,
Hor. C. 2, 6, 14:argento domus,
id. ib. 4, 11, 6:florum coloribus almus ager,
Ov. M. 15, 205:pavonum ridenti lepore,
Lucr. 2, 502; cf.: colocasia mixta ridenti acantho, smiling, i. e. glad, Verg. E. 4, 20. — With dat.:tibi rident aequora ponti,
smile upon thee, look brightly up to thee, Lucr. 1, 8; Cat. 64, 285. —To laugh in ridicule, to mock (cf. II. B. 2.):II. A.quandoque potentior Largis muneribus riserit aemuli,
Hor. C. 4, 1, 18.—In gen. (class.; cf. Brix ad Plaut. Men. 478):B.rideo hunc,
Ter. Ad. 4, 2, 9; cf. id. Eun. 5, 6, 7:Acrisium (Juppiter et Venus),
Hor. C. 3, 16, 7 et saep.:risi nivem atram,
Cic. Q. Fr. 2, 13, 1:joca tua,
id. Att. 14, 14, 1:haec ego non rideo, quamvis tu rideas,
say in jest, id. Fam. 7, 11, 13:nemo illic vitia ridet,
Tac. G. 19; cf.: perjuria amantum (Juppiter), Tib. 3, 6, 49; Ov. A. A. 1, 633;for which: perjuros amantes,
Prop. 2, 16 (3, 8), 47.— Poet., with obj.-clause:Amphitryoniaden perdere Sidonios umeris amictus,
Stat. Th. 10, 648. — Pass.:haec enim ridentur vel sola vel maxime, quae notant et designant turpitudinem aliquam non turpiter, etc.,
Cic. de Or. 2, 58, 236 sq.:tum enim non sal, sed natura ridetur,
id. ib. 2. 69, 279;2, 70, 281: ridetur ab omni Conventu,
Hor. S. 1, 7, 22:ridear,
Ov. P. 4, 12, 16:neque acute tantum ac venuste, sed stulte, iracunde, timide dicta aut facta ridentur,
Quint. 6, 3, 7:quae in mimis rideri solent,
id. 6, 3, 29.—In partic.1.To smile upon one:2.quasi muti silent Neque me rident,
Plaut. Capt. 3, 1, 21; cf.:cui non risere parentes,
Verg. E. 4, 62.—To laugh at, ridicule a person or thing (milder than deridere, to deride):ridet nostram amentiam,
Cic. Quint. 17, 55:O rem, quam homines soluti ridere non desinant,
id. Dom. 39, 104:ut dederis nobis quemadmodum scripseris ad me, quem semper ridere possemus,
id. Fam. 2, 9, 1; cf.:curre et quam primum haec risum veni,
id. Cael. 8, 14, 4:versus Enni gravitate minores (with reprehendere),
Hor. S. 1, 10, 54:risimus et merito nuper poëtam,
Quint. 8, 3, 19:nostram diligentiam,
id. 2, 11, 1:praesaga Verba senis (with spernere),
Ov. M. 3, 514:lacrimas manus impia nostras,
id. ib. 3, 657 al.— Pass.:Pyrrhi ridetur largitas a consule,
Cic. Rep. 3, 28, 40:rideatur merito, qui, etc.,
Quint. 11, 1, 44; cf. id. 9, 3, 101; Hor. Ep. 2, 2, 106; id. A. P. 356:rideri possit eo, quod, etc.,
id. S. 1, 3, 30:peccet ad extremum ridendus,
id. Ep. 1, 1, 9; cf. Quint. 4, 1, 62; Val. Max. 8, 8, 1. -
3 inrideo
inridere, inrisi, inrisus Vlaugh at, ridicule -
4 inrideo
irrīdĕo ( inr-), rīsi, rīsu, 2, v. n. and a. [1. in-rideo] (collat. form irrīdo, ĕre, M. Brutus ap. Diom. p. 378 P.).I.Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer:II.irrides in re tanta,
Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33:tam aperte,
id. Phorm. 5, 7, 63:Caesar mihi irridere visus est,
Cic. Att. 12, 6, 3:Lemnii irridentes responderunt,
Nep. Milt. 1, 5; cf.:multum irridentibus,
Tac. A. 1, 8:qui irrident, quod, etc.,
Cic. Off. 1, 35, 128:et ille irridens... inquit,
Suet. Galb. 4:irridens respondit,
id. Tib. 52.—Act., to mock, ridicule, laugh to scorn:bonis tuis rebus meas res irrides malas,
Plaut. Trin. 2, 4, 45:venis ultro irrisum dominum,
id. Am. 2, 1, 40:nos,
Ter. Eun. 5, 7, 17:per jocum deos irridens,
Cic. N. D. 2, 3, 7:Romam atque contemnere,
id. Agr. 2, 35, 96:vos ab illo irridemini,
id. Ac. 2, 39, 123:semel irrisus,
Hor. Ep. 1, 17, 58:perpessus es non irridendam moram,
Plin. Pan. 63, 2:quae irrideri ab imperitis solent,
Cic. Fin. 3, 22, 75:irrisam sine honore ratem Sergestus agebat,
Verg. A. 5, 272:vox praeconis irrisa est,
Suet. Claud. 21:tantam irridendi sui facultatem dare,
Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock:me impune irrisum esse habitum,
Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.):admonere,
Aug. Ep. 5 med. -
5 irrideo
irrīdĕo ( inr-), rīsi, rīsu, 2, v. n. and a. [1. in-rideo] (collat. form irrīdo, ĕre, M. Brutus ap. Diom. p. 378 P.).I.Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer:II.irrides in re tanta,
Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33:tam aperte,
id. Phorm. 5, 7, 63:Caesar mihi irridere visus est,
Cic. Att. 12, 6, 3:Lemnii irridentes responderunt,
Nep. Milt. 1, 5; cf.:multum irridentibus,
Tac. A. 1, 8:qui irrident, quod, etc.,
Cic. Off. 1, 35, 128:et ille irridens... inquit,
Suet. Galb. 4:irridens respondit,
id. Tib. 52.—Act., to mock, ridicule, laugh to scorn:bonis tuis rebus meas res irrides malas,
Plaut. Trin. 2, 4, 45:venis ultro irrisum dominum,
id. Am. 2, 1, 40:nos,
Ter. Eun. 5, 7, 17:per jocum deos irridens,
Cic. N. D. 2, 3, 7:Romam atque contemnere,
id. Agr. 2, 35, 96:vos ab illo irridemini,
id. Ac. 2, 39, 123:semel irrisus,
Hor. Ep. 1, 17, 58:perpessus es non irridendam moram,
Plin. Pan. 63, 2:quae irrideri ab imperitis solent,
Cic. Fin. 3, 22, 75:irrisam sine honore ratem Sergestus agebat,
Verg. A. 5, 272:vox praeconis irrisa est,
Suet. Claud. 21:tantam irridendi sui facultatem dare,
Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock:me impune irrisum esse habitum,
Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.):admonere,
Aug. Ep. 5 med. -
6 irrido
irrīdĕo ( inr-), rīsi, rīsu, 2, v. n. and a. [1. in-rideo] (collat. form irrīdo, ĕre, M. Brutus ap. Diom. p. 378 P.).I.Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer:II.irrides in re tanta,
Ter. Heaut. 5, 2, 29; id. And. 1, 2, 33:tam aperte,
id. Phorm. 5, 7, 63:Caesar mihi irridere visus est,
Cic. Att. 12, 6, 3:Lemnii irridentes responderunt,
Nep. Milt. 1, 5; cf.:multum irridentibus,
Tac. A. 1, 8:qui irrident, quod, etc.,
Cic. Off. 1, 35, 128:et ille irridens... inquit,
Suet. Galb. 4:irridens respondit,
id. Tib. 52.—Act., to mock, ridicule, laugh to scorn:bonis tuis rebus meas res irrides malas,
Plaut. Trin. 2, 4, 45:venis ultro irrisum dominum,
id. Am. 2, 1, 40:nos,
Ter. Eun. 5, 7, 17:per jocum deos irridens,
Cic. N. D. 2, 3, 7:Romam atque contemnere,
id. Agr. 2, 35, 96:vos ab illo irridemini,
id. Ac. 2, 39, 123:semel irrisus,
Hor. Ep. 1, 17, 58:perpessus es non irridendam moram,
Plin. Pan. 63, 2:quae irrideri ab imperitis solent,
Cic. Fin. 3, 22, 75:irrisam sine honore ratem Sergestus agebat,
Verg. A. 5, 272:vox praeconis irrisa est,
Suet. Claud. 21:tantam irridendi sui facultatem dare,
Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock:me impune irrisum esse habitum,
Plaut. Ep. 3, 4, 83.—Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (anteand post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.):admonere,
Aug. Ep. 5 med. -
7 in-rīdeō (irr-)
in-rīdeō (irr-) rīsī, rīsus, ēre, to laugh at, joke, jeer, mock, ridicule: in re tantā, T.: ex muro, Cs.: mihi: inridentes responderunt, N.: periocum deos: vatem, V.: inrideor, T.: procos inrisa experiar, V.: quae inrideri ab imperitis solent: Inrisa sine honore ratis: semel inrisus, made a fool of, H. -
8 irrideo
irridere, irrisi, irrisus Vridicule, mock, make fun of; laugh at -
9 inrideo
to laugh at, mock, ridicule.
См. также в других словарях:
laugh — verb 1》 make the sounds and movements that express lively amusement and sometimes also derision. ↘(laugh at) ridicule; scorn. 2》 (laugh something off) dismiss something by treating it in a light hearted way. 3》 (be laughing) informal be in a… … English new terms dictionary
laugh — [laf, läf] vi. [ME laughen < OE hleahhan, akin to Ger lachen (OHG hlahhan) < IE base * klēg , to cry out, sound > Gr klangē, L clangor] 1. to make the explosive sounds of the voice, and the characteristic movements of the features and… … English World dictionary
Laugh — Laugh, v. t. 1. To affect or influence by means of laughter or ridicule. [1913 Webster] Will you laugh me asleep, for I am very heavy? Shak. [1913 Webster] I shall laugh myself to death. Shak. [1913 Webster] 2. To express by, or utter with,… … The Collaborative International Dictionary of English
Laugh — (l[aum]f), v. i. [imp. & p. p. {Laughed} (l[aum]ft); p. pr. & vb. n. {Laughing}.] [OE. laughen, laghen, lauhen, AS. hlehhan, hlihhan, hlyhhan, hliehhan; akin to OS. hlahan, D. & G. lachen, OHG. hlahhan, lahhan, lahh[=e]n, Icel. hl[ae]ja,W Dan.… … The Collaborative International Dictionary of English
laugh — ► VERB 1) make the sounds and movements that express lively amusement and sometimes also derision. 2) (laugh at) make fun of; ridicule. 3) (laugh off) dismiss by (something) treating it light heartedly. 4) (be laughing) informal be in a fortunate … English terms dictionary
laugh someone out of court — see under ↑laugh • • • Main Entry: ↑court laugh someone out of court To prevent someone getting a hearing by ridicule • • • Main Entry: ↑laugh * * * laugh someone/something out of court phrase if you laugh someone or something out of court, you… … Useful english dictionary
ridicule — [rid′i kyo͞ol΄] n. [Fr < L ridiculum, a jest, laughable (thing), neut. of ridiculus, laughable, comical < ridere, to laugh < IE * wrizd , to avert the face (> Sans vrīda, embarrassment) < base * wer , to turn] 1. a) the act of… … English World dictionary
Ridicule — Rid i*cule, v. t. [imp. & p. p. {Ridiculed};p. pr. & vb. n. {Ridiculing}.] To laugh at mockingly or disparagingly; to awaken ridicule toward or respecting. [1913 Webster] I ve known the young, who ridiculed his rage. Goldsmith. [1913 Webster] Syn … The Collaborative International Dictionary of English
ridicule — [n] contemptuous laughter at someone or something badinage, banter, buffoonery, burlesque, caricature, chaff, comeback, contempt, derision, dig*, disdain, disparagement, farce, foolery, gibe, irony, jab*, jeer, laughter, leer, mockery, mordancy,… … New thesaurus
laugh to scorn — Ridicule, deride, despise, sneer at, laugh at, laugh down, treat with contempt … New dictionary of synonyms
laugh at somebody — ˈlaugh at sb/sth derived to make sb/sth seem stupid or not serious by making jokes about them/it Syn: ↑ridicule • Everybody laughs at my accent. • She is not afraid to laugh at herself (= is not too serious about herself) … Useful english dictionary